می دوم در دشت . نسیمی می وزد . کوهها از دور ، حصاری محو و

مرئی دارند . سایه ای از دور ؛ همیشه همانجا در دوردست ایستاده .

آیا مرا می نگرد ؟ برم ؟ بدوم تا به کجا ؟

رسیدن به امید ؛ هر بار اینجا می دوم تا به افق .

بی تابم !! هر بار نزدیکتر ، اما هیچوقت به سایه نتوانستم برسم .

رازاین دشت چیست؟ که همیشه درآنم و هربارانگارتازه وارد شده ام!؟

نکند سایه سراب است ، رسیدن محال است ، شاید میرسم من به خیال .