نیمه شب ، چشمانم را می بندم . سکوتی در راه است .

سیاهی پشت دیده گانم مخفی شده است . لحضه ها می گذرند .

 روشنی از دور می تازد . می دوم تا به افق . لحظه ای پیش شب بود ؛

حال خورشید می تابد . من کجا هستم . اینجا زیبایی فریاد می زند .

دشتی از گل سرخ ، بیشه ای آرام . درختان در رقص .

زندگی زیباست یا ما بهش زیبایی می بخشیم ؟  زندگی واسه ما لحظه های به یاد ماندنی می آفرینه ، یا نه مائیم که اون لحظه هارو خلق می کنیم ؟

گاهی اوقات زندگی یه ظهوره ؛ یه مدخل برای آفرینش .

آفرینش همه افسانه ها ، خیالها ، همه انسانها .

همه چیز هایی که گاهی بهشون فکر می کنیم .

گاهی زندگی یه دروازه است واسه گذشتن از یه دنیا . از یه منزل .

توی این راه خودت انتخاب می کنی که چجوری باید تموم بشه .

ولی گاهی این تو نیستی که  تصمیم گیری می کنی .  بلکه زندگی خودش هرچی

بخواد رو سرت خراب می کنه . اونوقت میون یه جمع آشنا که حالا غریبه فرضت

 می کنن ، میگه رد شو . گاهی زندگی یه زندانه ، یه جهنم .

آزارت میدن به خاطر قانون بقا . وقتی هویتت به بازی می گیرن .

وقتی نمی دونی تو نقاب زدی یا دیگران رو نمی تونی از پشت نقاب بشناسی .

همه اونایی که می گن دوست داریم . گاهی گریه ها رو خنده میکنی ؛

گاهی خنده هاتُ گریه می کنن .

گاهی لحظه های بدُ گل باروون می کنی . گاهی لحظه های شادتُ آتیش می زنن . همیشه مشکل تویی . همیشه اولین کسی که باید فدا بشه تویی ؛

شبنمی که زیر نور طلوع می سوزه تویی ؛ کسی که باید به انتظار سودای رهایی

 بشینه تا وصل ابدی فقط تویی ، منم ، همه میتونن باشن .

بعد می گن باید زندگی کرد ، ادامه داد ؛ وگرنه می ندازنت دور . دیگه تو رو به

 حساب نمیارن . میمونیم با دعا های بی جواب . با تنهایی ، غربت ، غم .

هر چند در همین نزدیکی جمعی روزی با ما بود .