بازتاب صبحی باران خورده در شیشه کوچک پنجره اتاق من .

پاکی نور که تلولواش می بارد هنوز از سوز شب خسته شهر که پر

از درد آرمیده بود که ناگه باران گرفت . دردهایش خانه هاشان ویران

شد ، دردهایش سر پناهی جزیک پل  نداشت.

دردهایش در سرمای شب ، جز گرمی آغوش یکدیگر نبود .

دردهایش را شب پوشانده بود .

روز باز آمد و دردهایش زِ یاد شهریان رفت ؛ جز همان اندک بیداران

خونین دل که افزون خدمتی بر این جماعت می کنند .

جز همان اندک سفیران خدا روی زمین .

اما چه حیف این روز و شها می روند ، اما دردهایش همچنان در حال

فزونی است . پیاپی دردهایش می گشایند چشم ، می رویند ، می میرند

و ادامه دارد قصه تلخ حیات . زیستن برای رسیدن به تعالی که فقط

در کتابی می خوانیم . که فقط آنرا به اندیشه و خرد جار می زنیم .

و رسیدن به همان را به فرداهای عبث می اندازیم .

و این دردهایند که بعضی شان تعالی را می پرورانند ، در خانه های

کوچک دلهای بزرگی که خدا را شبها مهمان می کنند .

حس غریبیست ، وقتی از دور نگاهت می کنم و می دانم که می دانی

که من سرشار از تواَم  .  دوستت دارم به خاطر سادگی نگاهت که

هیچوقت نگاهم نکردی . تا شاید در تلاقی یک نگاهمان بگویم دوستت

دارم .  و تو، نمیدانم ، آیا مرا به دلت راه خواهی داد .

یا مرا تنها سایه ای می پنداری که آمد و چندی بعد محو شد .

ای کاش لحظه ای تو را آسوده از جمعی سرخوش می یافتم تا تنها

شکوفه دلم را پس از سالها زمستان سرد ، برایت شکوفا سازم .

اگر چه پوشیده از برفم ، اما نظری بر من بیفکن ؛

سبز خواهد شد  درختی خشک که امیدش بهاری باشد  که از راه

خواهد رسید و او را با گرمای عشق یکی خواهد کرد .

ای کاش حرفهایم را نسیم برایت می آورد . تا بدانی که چقدر انتظار

دیدارت سخت است . و نمی خواهم هر بار بگذری از کنارم و

مرا در حسرت یک وصال باقی گذاری .

دوستت دارم اما چگونه این حس غریب ناآشنا را با تو قسمت کنم

که موجب نشود دوریت آسان گردد .