دم دمای صبح بود ، وقتی شبنم از خواب بیدار شد .

روی گلبرگی آرمیده بود .

تنها ، بی کس ، دنبال کسی می گشت که مونسی باشه واسه تنهایی هاش؛

تا اینکه خورشید طلوع کرد . دلگرم شد از اومدنش . اما اونطوری نبود

که او فکر می کرد . ساعت ها گذشت و آنها با هم صحبت می کردند .

خورشید گرمتر می شد و نزدیکتر .

به ظهر نرسیده بود که شبنم در شادی تنها نبودن سوخت . همین .