دیگه مثل رنگین کمون بعد بارون چشمام پیشم نمیای

یه یادگاری از داداش

اگر کوته زمانی عشق بود بال پروازم

امروز خنجر شده بر قلب و جونم

اگر روزی تو بودی قصه عشق

امروز فراموشی از ذهن و فکر و روحم

و دریدی پرده عاشقانه آسمانی ام را که در خلوت بافته بودم تا در دیدارت بازگو کنم و در

لبخندت آنرا به تو هدیه کنم . اما چه حیف که حتی آسمان ابری هم ا من همراه نبود تا اشکهایم

را با او قسمت کنم و فقط نگریست مرا که در دور شدنت گریستم .

و چقدر ساده از من گذشتی . من که  می خواستم پاییز را بهاری کنم . و چقدر ساده بهار خیالیم

را به خزان حقیقی مبدل کردی . و من چه می توانستم بکنم وقتی هزاران با فریا زدم تنهایم

 نگذارو تو دریغ از لحظه ای تامل ، در التماسم .

چقدر شبها به آسمان خیره شدم و بر آن شکل فلکی صورتت را نقش کردم . در کوچه ها قدم

می زدم و به انتظار آمدنت می نشستم . با نسیم پرواز می کردم تا سر هر گذر نگاهت در نگاهم

تلاقی کند . چقدر بر دیوار خا نه اتان تکیه زدم و با غروب یکی شدم .

و حال که من در کنج خلوت خودم بیتوته کردم ، روزها را شب و شب ها را روز می پندارم و

گذشت زمان تاثیری بر احوالم ندارد ، حال که دیگر طلوع و غروب معنایی ندارد واسه من که

در انتظار آخرین نفسم . حالا که خسته ی عشق شدم .

حالا که زندگی برام تلخ شده و دیگه هیچ کس برام اهمیت نداره .

تو اومدی میگی دوستت دارم .

هنوز چشمم به قطرات آبیه که پشت سرت ، توی جاده خالی دلم پاشیدم .

هر چند هوا بارونی بود ؛ ولی ! ولی میدونی !!!

جاده دلم خشک خشک بود .

ولی وقتی دور شدی ، دیگه حتی  سیاهی موهنت رو هم نمی شد از دور

دید ، دلم طاقت خشکی رو نیاورد ؛ زانو زدم و گریستم .

از نبودت ، از رفتنت که حتی یه یادگاری هم واسم نذاشتی تا یادت رو

توی قلبم زنده کنه و من که می خواستم دنبالت بیام ، ولی دیگه تو رفته

بودی ، تو به اوج رسیده بودی و من بالی نداشتم برای پرواز .

حتی خدا رو هم نداشتم تا ازش بخوام منو به تو برسونه و تو حالا یه

ستاره شدی ، توی آسمون آبی قلبم ؛ یه ستاره درخشان  که از دور سوسو

می زنه و منو می بینه که به عشقش خشکیدم توی جاده خاکی دلم .

RB BLUE