خدایا  من  این  شبها  شب  زنده  دارم .

خدایا  من  گنه  کارم  از  گناهم  در  گذر .

خدایا  به  حق  امیرالمومنین  که  این  شبها  متعلق  به  اوست 

از گناه  من  درگذر . منو  ببخش . می دونم  تا  حالا  خیلی معذرت

 خواستم   ولی  باز  .............

ولی  حالا  پشیمونم .  می خوام  دلم  دوباره  باز  سپید  بشه .

میونم  تا  به  حال  چندین  بار  این  حرفها  رو  زدم  ولی  این  بار

شبه قدره .

 یا  علی  شما  از  دل  ما  با  خبری .

می دونی  حالا  دلم  پرپر شده .  پس  شما  شفاعتی  کن  تا  شاید  

خدا  به  خاطر شما  ما  رو  ببخشه .

شهادت  امام  علی (ع) را  به  همه  تسلیت  می گم .

انشاء الله  تو این  شبها  خدا از  گناهان  ما  در گذره . آمین

چی می شد باز باروون بباره رو تن خسته و تنهام ؛

چی می شد ابری بیادش توی کویر غمهام ؛

چی می شد نگاه سادشُ مهمون نگاهم بکنه ؛

چی می شد بیاد و باز عشقشو نثار جونم بکنه ؛

چی می شد بیادش پرده سیاه شب رو سپیدِ نورش بکنه ؛

چی می شد .... !!

عاشم ، عاشق تو ، تو که عزیز ترینی واسه خونه قلبم ، تو یه معشوق واسه تمام عمری ،

یه الهه ی ناز واسه لحظه بودن .

انگار هیچ اتفاقی نیفتاده ، انگار هیچوقت کسی نبوده تا عشقی باشه برای سوختن و موندن ؛

 به خاطر یه الهه ، یه فرشته ، یه عشق ، یه ملکوت برای یه قلب تنها ، که خونی می خواست

سرخ به سرخی گلهایی از محبت برای تپیدن ، تپیدن برای همیشه به خاطر ... .

اما حالا اون ملکوت سرخ رفته تا عاشق تنها ترین تنها بشه و بسوزه با درد موندن و بسازه با

درد سوختن ، برای تنها گل باغش ؛ که هیچوقت به خودش جرات نداد تا بچیندش .

ولی همیشه هنگامی که خورشید صفحه ی غروب رو رقم می زد از دور بوش می کرد .

از دور نگاهش می کرد ، از دور متبسم می شد از خنده هاش ، از طنین صداش ، از ثانیه های

دورادور باهم بودن  . و چه حیف که این لحظات تموم شدن ، با فرا رسیدن پاییز برگ

ریز . فصلی برای شنیدن آواز مرگ طبیعت .

وشاید مرگ عاشقی ، تنها بی هیچکس برای تقسیم دردها .

 بی من ، بی تو برای برداشتن سنگینی بار سکوتی در حد خداحافظی .

بی او که دوستش می داشت همچون تلولو نور گرم آفتاب در صبحی باران خورده ، غنچه ای ،

شبنمی می چکد از تار و چون پروانه ای در هوایی نمناک می گردد و باز می گردد و باز

می گردد و نه خسته برای نمی در بالهایش و چه پُر سرور از هیاهوی تولد گلی به تجلی متولد

شدن یک گل .