مي دوني دلم برات تنگ شده ؛ نه نمي دوني .

مي دوني چند وقته تنهام گذاشتي ُ رفتي ؛ نه نمي دوني .

مي دوني زندگي روي سياهشو نثارم كرده ؛ نه نمي دوني .

مي دوني درياي تنم در نبودت كوير شده و ترك برداشته ؛ نه  نمي دوني .

نمي دوني ، نمي دوني زندگي چي به سرم آورده .

نمي دوني دلتنگي تو ، تو كه رفتي ، رفتي تا خوش باشي ، بيشتر از با من بودن ، چقدر برام

عذاب آور شده .

آخ كه چقدر بي اعتنايي ؛ نسبت به من ، نسبت به اطرافت ،

نسبت به هوايي كه تنفس مي كني .

آخ كه چقـدر بي رحمي ؛ كه منو ، تنها ، رها كردي ، توي سياه چاله هاي نفرت ، از توكه

نيستي ، تا دعا كني ابرها كنار برن و خورشيد با نورش ، گرماش ، زندگي رو بهار كنه .

آخه تو نمي دوني ، نا سلامتي من و تو با هم ما ميشيم ؛

كه رفتي تا تكُ تنها بمونم . از درد نبودت بميرم كنج خلوت ديوار اتاقم ، توي زندون خيالم .

گل من از تو چه پنهون دل من تنگه برا تو ، ولي نيستي تا

بگم غصه ها مو كه شكسته قلب خسته اَم كه مي گفتي گرماي وجودش گرماي تن توست .

نمي دونم شايد باز بيايي ، دوباره با خنده هاي ناز تو دل من آروم بگيره تو خيال .

شايدم رفته باشي و ديگه  نبينمت ، نبينمت  كنج  دنج  تنهاييم .

روزي كه من بميرم آيا بلبلان برايم آواز مي خوانند .

روزي كه من بميرم آيا آسمان آبي بخاطر قلب آبيم طوفاني ميشود تا بگريد .

روزي كه من بميرم آيا تو هم مي گريي .

روزي كه من بميرم آيا شيون ميكني .

روزي كه من بميرم آيا باز به آن نيمكت سبزرنگ سر مي زني تا نبودم را حس كني .

نيمكتي كه هر روز رويش مي نشستم تا بگذري و تو را ببينم و مي گذشتي و نگاهم نمي كردي و

من مي ترسيدم از گفتن حسم به تو ؛ مي ترسيدم از نه گفتنت .

به راستي روزي كه من بميرم چه ميشود ؟

آيا كسي برايم نه بخاطر خودم بلكه برايم بخاطر تو گريه مي كند .

 تو كه برايشان گفته بودم دوستت دارم ولي نميداني .

آيا تو را و يا آنها كه مي شناختم را، باز ولي اينبار بر فراز انبوهي خاك كه مرا در آنها نهاده اند

مي بينم ، كه مرا بدرود مي گوييد و با گلهاي پرپر تان با من وداع مي كنيد .

آيا تو مرا همانند گلي كه پرپر مي كني در اين خاك سرد دور مي اندازي .

 به فراموشي مي سپاري رهگذري را كه به عشقت تشنه بود .

آيا مرگم پايان تلخ من است يا شايد در ابديت وصالي باشد مرا . 

آيا مرگ پايان پرواز رويايم در روياي توست .

ولي صد حيف كه اين افكار خيال خام با تو بودن است و تو در رويايت نامي زمن نداري .

باز امشب بي خواب تو اَم . باز امشب لحظه هايم  با  بوي  تو طوفاني شده .

باز امشب هواي  پرواز دارم  در سرم .  باز امشب آسمان قلبم  مي گريست .

باز روحم در تقلا بود و از جسمم گريزان .

چرا امشب در اين بيقوله تاريك دل ، آرامشم طوفاني شده .

چرا تنها من امشب بايد بشكنم در خود .

در ياد دارم وقتي نبودي ، در آرزويت خوابم نمي برد .

و امّا باز امشب بي خواب تواَم .

نمي دانم ؛ بايد كه عاشق باشم اين لحظه ها را !

شايد باز بايد مي آمدم به دنبالت ، بازتو را پيوند مي دادم به رويايم .

نمي دانم . نمي دانم . نمي دانم چرا حالا ، چرا آن سا لها  نه ؟ چرا امشب ، چرا فردا نه ؟

مرا اندك زماني بيش نيست در اين دنيا دمي . مرا سفر بايد ، كه من رفتنم بيش است از اينجا .

نمي دانم در اين كوته زمان چگونه پيدا كنم تو را .

هيچكس هم نيست كه بگويم به او مرا به تو رساند همي زود .

هيچكس هم نيست كه بگويم  زهميـن درد كه  نالانم  كرده  ازغمي كه نبايد ميشد يك  زخم  كه

بدخيم  شود  وقتي به ياد تو گريان مي شوم .

البته هست كسي وليكن نمي دانم چرا تا ما به سويش دست بلند مي كنيم ، رويگردان مي شود و

 ما را نمي بيند .

 پرنسسِ من يک  فرشته نيست ؛ بلکه خلقتی است فرزانه  در حاله ای از نور.

وخداوند بلند مرتبه آفريد:

او را  به  چـنان  شکــوهی  که آسـمان  شکـافت و نور اسطوره  وار بر زمين فرود  می آمد.

و بلندای  زمين  برابر او به زانو درآمدند . و چون آسمان بسته شد  فقط تلاًلو نور در چشمان

او هويدا بود . و در تاريکی  می درخشيد ، چون  خورشيدی  برای  کهکشان  و من  بر تجلّی

هستی غبطه  می خوردم  و آتش عشق در وجودم  شعله  ور می شد .

در کنارم ، تاريکی اَم  را  روشنا می کرد  و تنها من عشقی اندک  امّا پاک  را  به  او هديه

می کنم وعاشقانه  دوستش دارم .

پرنسس من ، قلبی بزرگ به وسعت طبيعت سبزاما آبی دارد .

او اسطوره ای  است از دختری زمينی  و روحی آسمانی که فقط  عاشقانه  دوست دارد  تا

دوستش داشته باشم . او را می شناسم اما نديده ام ، چون صورتش در هاله ای از نور پنهان

اســت و چشـمانم طــاقـت ندارنـد  در صورتش خيره بمانند .

آری او پرنسس دوست داشتنی و جاودانه من است  و برايم  يکتا . و اميد من است در شبهای

تاريک  زندگی و  با  عشقش زنده ام  و نفس  می کشم .

میخوام یه قصه بگم ، قصه گو نیستم ، ولی قصه ی منو بخون .

یکی بود یکی نبود(قصه از اینجا شروع میشه ) من بودم و در کنارم هزاران نفر دیگه و من قصد سفر کردم .

سفر به شهر زندگی ، و زندگی کجاست ، جایی که بوی عشق به مشام برسه . و من نه  زود و نه  دیر، ولی شروع کردم به حرکت . قدم به قدم ، جاده به جاده ، کوه به کوه ، جنگل به جنگل ، و عمر گذشت تا به اینجا رسیدم و هنوز یه کمی از راه رو هم طی نکرده ام و با امید در مقابلم طلوع  رو می بینم که آینده را به نامم روشن خواهد کرد .( به این میگن امید داشتن)

من نمی دونستم در راه چه خطراتی هست و بی تامل راه افتادم

 من نمی دونستم چی لازم دارم و ساده راه افتادم . من نمی دونستم با کی باید برم ، پس تنها راه افتادم .

البته اکثرا تنها راه میفتن و بعد اگه بخوان دو تا میشن و بعد سه تا و بعد شاید ....  .

 و حالا احتمالا به یک پنجم راه باید رسیده باشم و چی دارم ؟! به عشق و زندگی رسیدم؟! نه شاید باید اول به زندگی  بعد به عشق برسم . نمی دونم ! من اولش هیچی نداشتم ، ( حالا مگه چی داری ؟)

 نه از اولش وضعم بهتره و قصه هم که شکر خدا ادامه داره . ولی من که نمی دونم چقدر تا آخرش مونده . البته هیچکس نمی دونه .ولی باید رفت .

باید امید داشته باشم ، بزدل نباشم . من میدونم که می تونم آینده  رو فتح کنم .من قصه رو ادامه میدم تا به چیزی که میخوام دست پیدا کنم . آره فردا منو صدا میزنه و میخوام بدرخشم .

واگه بخوام می تونم به الدورادو هم برسم .