صبحی است پر نشاط، آسمان آبيست، درختان برقرار و شهر در حرکت و شلوغی . پياده روها مملو انـد از آدمها و آدمکها و در گـذر از کـنار او !!  آری او؛ من و تو شايـد چندين بار از کنارش گذشتيم و به او اعتنا نکرديم . او که هر بار می دويد نزديکمان و با صدايی کودکانه می گفت :  از من آدامس ميخرين.

مـا هـم بـی اعـتنا به راهمان ادامـه می داديـم و او باز در پی رهگذری ديگر می دويد تا آدامسی بخرد و سکه ای هم نصيب او سـازد تا نانـی شـود برای او و خانـواده ای که خـانـه اِشان چادری است  در حومه شهر و او هر روز به اميد دستان ما  از خواب بر می خيزد .

*****

در کنار اسباب بازی فروشی نشسته و در گرمای سوزان تابستان دست روی شيشه ويترين نهاده و به آن آدمها و ماشينها چشم دوخته است وآشفته می شود با بانگ خشم آلود فروشنده که < برو پی کارت گدای ...>!

چشمهايش در جستجو به کودکی می رسند که دست در دستان پدر و مادر دارد و می خواهد عروسکی بخرد وبعد در ماشينی می نشينند که خيلی زيباست و آن کودک از پشت شيشه نگاهی تـحـقـير آمـيز را روانـه او می کـند؛ و او تنهاسـت با دســتـان کوچکش که بسته های آدامس را نگه داشـته اند و تنهاسـت با خيالاتش ، که روزی تمام آدامسـهايش را بـفروشد و آن وقت پولدار می شود می تواند اسباب بازی و ماشين بخرد .

شبها که دلش می گرفت به آسمان نگاه می کرد. .

شايد ستاره ای به او چشمک بزند و او را از غمی که در دل داشت بيرون آورد.

او در تاريکی و تنهايی شبهای دلش، ساعتها می گريست، تا هنگامی که خواب چشمان او را

فرا می گرفت ودرخواب روحش را با آنکه به ديدارش می آمد همراه می کرد.

تمام ساعاتی را که خواب بود در دشتهای سرسبزوپهناورهمراه اومی دويد وميرقصيد ومی خنديد.

فرشته ای که،اميدهايش با او گره می خورد و تنهايی وخلوت او را صفا می بخشيد.

مهربانی که غمها را مي زُدود وحال او را تنها گذاشته بود؛ به آسمان رفته بود و در خواب نويد

همراهی را زمزمه می کرد.

پس روزها چشمهايش را به اُفق می دوخت و نگاهش از انتظار ابدی برداشته نمی شد.

نظرتوین در مورد رفیق چیه ؟ یا اینکه بهترین رفیقتون کیه ؟

به نظر من دو ست با رفیق فرق می کنه ،دوست می تونه هر کسی باشه  ولی  گاهی یه  تعدادی  واست خیلی بیشتر ارزش دارن و گاهی فکر می کنی اگر اون نبود، یه جاهایی از زندگی تو تاریک می موند .

مخصوصا اگه رفیقت یه شاعر باشه با یه ذهن بی انتها که دردقیقه می تونه نامزد سه تا جایزه نوبل ادبی بشه . رفیقی که هنوز نمی دونم در مورد من چی فکر می کنه وچه حسابی پیش خودش  برام  باز کرده .

 ولی  من به رفاقتش و شاعر بودنش ایمان دارم .از نظر من جز معدود آدمهایی که یه بار می تونین توی عمرتون لذت مصاحبت باهاش رو تجربه کنین .

 رفیق نمی دونم چرا می خوای کوله بارتُ ببندی و بری و دیگه به روز نشی ولی بدون موندن تو موندن خیلی چیزهاست که با رفتنت تمامشون حذف میشه ؛ موندن یه دنیای بی انتها از واژه هاست که فقط تو قدرت بیانشون رو داری .موندنت یه امیده برای موندن وادمه دادن من . من که تا زه اومدم و جایی رو بلد نیستم . رفیق بیرون رفتن از مسیر و به تماشای اون نشستن فکر خوبی نیست ؛

 تو باید بمونی و ادامه بِدی چرا که بجز من خیلی های دیگه از دوستانت و رفیقات خواستار بودنت هستن . رفیق بدون موندنت برای اونهایی که دوستت دارن و دوستشون داری مهمه .می دونی ! گاهی نمیشه بعضی حرفها رو مستقیما زد ولی در عوض میشه نوشتشون ؛ آره میشه بنویسی و بگی اونچه نمی تونی بگی .

صدای باد از درز پنجره ها زوزه کشان وارد می شود .

واندک صدای موسيقی خود را درهم می آميزد و اُپرايی می سازد در جنگل ذهنم که آماج آب را بر فراز دهکده ای در دوردست می ريــزد . و من قلم در دست دارم  و می خواهم رنگی در صفحه سفيد دفترم باقی گذارم .

می خواهم دوست داشته باشم پرنسسم را و يا تحرير کنم انتظار يک دوست را

و يا می خواهم ...........!!من نويسنده ای قهار نيستم اما نوشتن افکارم را دوست دارم .

افکارم شايد داستانی باشد واقعی اما نامتعارف از عشق ، يا که شايد خاطره ای باشد تلخ از يک دوستی ، يا شايـد فقط واژه ها باشند که در گســتره بی انتهای ذهن در پروازنـد .

و من همـه را به تحرير در خواهــم آورد تا در دهکده جهانی سهمی اندک در ميان دوستانی تازه داشته باشم .

من آبی هستم به گستره آسمان ، طلائی هستم به پهنای طلوع و سبز هستم به وسعت طبيعت .

سلام .

رضا براتی

انتظار  سخته ،  ولی  تحمّلش  می کنم .

انتظار طاقت  فرساست ، ولی  تحمّلش  می کنم .

انتظار رنج  آوره ،  ولی  تحمّلش  می کنم .

انتظار ، گاهی  اوقات  مرگ  آوره ، ولی  من  بايد  تحمّلش  کنم .

انتظار نيمی از زندگيمه و من زنده ام  چون  انتظار می کشم .

امّا انتظار سخته و سخت تر ميشه ، وقتی در  انتظار  دوست  باشی. روزها از  پی  هم  دوان دوان ميرن و فرداها به سرعت ميــان و من هنوز توی جــاده ايستادم و به  آينده  که  هر  آن از کنارم  عبور ميکنه  خيره  شدم و انتظار می کشم .

دوست دارم حرکت  کنم و ادامه  بدم ، ولی  نمی تونم.

دوست دارم برم ، تا آخـر جـاده ، تا آخـر راه ، برم  تا قبل از اينکه  بدون   اون تموم  کنم ، بدون اون آخر خط رو حس کنم.

انتظار سخته و سخت ترميشه ، وقتی در انتظار دوست باشی، دوستی که مدتی  ِکوله بارشُ  بسته و رفته. رفته تا به آينده برسه. خيلی زود  راه  افتادُ  رفت.

 نفهميدم  کی کوله  بارشُ بستُ  کوچ کرد و منو  تنها گذاشت و منو پشت  سر گذاشت.

امّا رفت ؛ نه برای هميشه ، امّا برای  آينده  بايد تا  هميشه راه  بره.

خـداحـافظی نکـرد و من  در اين اندک زمان فقط  توانستم  با فريادی کوتاه  بگويم  به زودی  ِ زود به تو خواهم پيوست .هرگز دوست نداشتم بره ، یا حتی بدون  من بره . ولی رفتُ  تنهام

گذاشت . خواستگاه او رسيدن به آينده بود و به اين اميد رخت بر بست و از ديار من سفر کرد .

آب آرام آرام و بی صدا در پهنای جويباری در حرکت.از کنار تَن های سبز زمين.

از کنار خانه ای که در دهکده فردا بنا کرديم. از کنار تو... 

  امّا تو به بی رنگی آن خنديدی .

می خواست سادگی اش را که تو آنرا به تمسخر گرفتی ،با تو سهيم شود و تو نخواستی.

سدّی بنا کردی در مقابل آن جوی روشنی .

تا نکند سادگی اش را با ديگری سهيم شود و تو بمانی تنها.

تا شايد خانه ات را در اين دهکده روشن سازد و روشنی های ساختگی ات کم نور گردد.

تو آب را آلودی و سادگی اش را له کردی.

آب افسرده شد،خشمگين شد و ديگر جويباری اندک نبود.

 سدی که مقابلش بنا کردی، در هم شکست و

کلبه حقيرانه ات را در اين دهکده ويران کرد و غرّش کنان دور شد، تا تو در انزوای خويش بشکنی.

 اما هرگز به اشکهايت نخنديد .