سلام.

سلام به دوستان گلی که منو شرمنده کردن و بهم سر سزدن هرچند من بهشون سر نزدم .

خیلی وقت بود نمی نوشتم .

خیلی وقت بود می نوشتم و پاره می کردم .

اما امشب می نویسم ؛ چون امشب پر از غصه ام .

غصه های سباه سفید . غصه های رنگی .

امشب تفکرم از فردا رنگیست ، اما نمی دونم لحظه ای بعد هستم یا نه .

و در تاریکی ذهنم از فرط خیال غصه هایم می رقصند .

امشب آسمون ابریه .

و صدایی در دل شب ناامیدم می کند از زیستن . این صدا را تو شنیدی ؟

صدای وهم انگیز سکوت .

امشب اینجاست در دل تاریکی شب غوطه ور است .

من از این تاریکی می ترسم .

امشب ستاره می خوام .

باید ستاره های کاغذیمو از توی کشو بردارم و بچسبونم روی شیشه ی پنجره .

اما آخرین بار ستاره هام با شیشه شکستن .

و من امشب اینجا بدون ستاره تنها هستم.

کی به من ستاره میده ؟

RBBLUE               

میکنم و تو به من .... .

یک آن شد این عاشق شدن

دنیا فقط آن لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

شاید امشب ماه نورانی باشد .

شاید فردا خورشید گرمتر باشد .

شاید لحظه ای دیگر ، شیطان عشق را به مقایسه بگذارد .

این روزها صدایی می آید از نیام آسمان .

این صدا را میشناسم ، اما دیرگاهیست بر جان نچشیده ام .

من می توانم عاشق عشق شوم .

بیایید باهم عاشق عشق شویم .

آنکه دریابد از فرش صعودی تا عرش دارد .

RB BLUE             

نیمه شب ، چشمانم را می بندم . سکوتی در راه است .

سیاهی پشت دیده گانم مخفی شده است . لحضه ها می گذرند .

 روشنی از دور می تازد . می دوم تا به افق . لحظه ای پیش شب بود ؛

حال خورشید می تابد . من کجا هستم . اینجا زیبایی فریاد می زند .

دشتی از گل سرخ ، بیشه ای آرام . درختان در رقص .

زندگی زیباست یا ما بهش زیبایی می بخشیم ؟  زندگی واسه ما لحظه های به یاد ماندنی می آفرینه ، یا نه مائیم که اون لحظه هارو خلق می کنیم ؟

گاهی اوقات زندگی یه ظهوره ؛ یه مدخل برای آفرینش .

آفرینش همه افسانه ها ، خیالها ، همه انسانها .

همه چیز هایی که گاهی بهشون فکر می کنیم .

گاهی زندگی یه دروازه است واسه گذشتن از یه دنیا . از یه منزل .

توی این راه خودت انتخاب می کنی که چجوری باید تموم بشه .

ولی گاهی این تو نیستی که  تصمیم گیری می کنی .  بلکه زندگی خودش هرچی

بخواد رو سرت خراب می کنه . اونوقت میون یه جمع آشنا که حالا غریبه فرضت

 می کنن ، میگه رد شو . گاهی زندگی یه زندانه ، یه جهنم .

آزارت میدن به خاطر قانون بقا . وقتی هویتت به بازی می گیرن .

وقتی نمی دونی تو نقاب زدی یا دیگران رو نمی تونی از پشت نقاب بشناسی .

همه اونایی که می گن دوست داریم . گاهی گریه ها رو خنده میکنی ؛

گاهی خنده هاتُ گریه می کنن .

گاهی لحظه های بدُ گل باروون می کنی . گاهی لحظه های شادتُ آتیش می زنن . همیشه مشکل تویی . همیشه اولین کسی که باید فدا بشه تویی ؛

شبنمی که زیر نور طلوع می سوزه تویی ؛ کسی که باید به انتظار سودای رهایی

 بشینه تا وصل ابدی فقط تویی ، منم ، همه میتونن باشن .

بعد می گن باید زندگی کرد ، ادامه داد ؛ وگرنه می ندازنت دور . دیگه تو رو به

 حساب نمیارن . میمونیم با دعا های بی جواب . با تنهایی ، غربت ، غم .

هر چند در همین نزدیکی جمعی روزی با ما بود .

مدتهاست زمان بی وقفه می گذرد ، کوره راهیست نمی دانم به کجا !

روح من خموش و ساکت ، نمی فهمم رهایی ثانیه ها را .

روزها در یک رویا ،پشت چشمانی بسته .حرکت از سمت طلوع ، فقط احساسی از نور .

دلداده بودم ، عمری به غروب ، به یک یاد فراموش .

روزهایی دور، می ترسیدم ، فردایی، بمانم تنها ؛ حالا میدانم سالها بود تنهایی میهمانم بود .  خود نمی دانستم .

احساسم در تمنای چه بود ؟ گلی شد ، اسیر مرداب ؛ در تنهایی مرداب من آن  نیلوفر بودم .  شبهایی از جنس خیال آسمانم ستاره باران می شد .

آرزوهایم در سکوت این شبها بارها مردند .

روزهایش گرچه کوتاه است اما با خود هیاهویی دارند .

اینجا مملو است از گلها ، سبزه ها ، آب و درخت و باران ،جنگل، کوه ، آسمان و ..... و خدایی ، از دور گاهی ما را می نگرد . ولی باز تنهاییم .

تو چه می دانی ؟

گاهی هنگام غروب بنشین در خلوت ؛ می بینی خیلی ها در هیاهوی همین دشت تنهایند . خیلی ها در دوردست سایه ای گم کرده اند .

می دانی هنگام غروب سایه ها می میرند .